Nie są fantasy, od razu mówię. Większość jest na dziwny temat, czego efektem jest iż zostały stworzone na potrzeby pojedynków literackich. Mogę się jedynie skromnie pochwalić iż żadnego pojedynku nie przegrałam^^' Chociaż coś xD Dam tylko cztery najnowsze, które są najbardziej w moim teraźniejszym stylu, niestety zakurzonym od dawien dawna...

UCHO
Gryzę w ucho rzeczywistość,
która mnie otacza
niczym kokon duszliwej woni
perfum przemieszanych z potem.
Mruczę w nie obrzydlistwa
podsłyszane w telewizji
i przydrożnym rowie
wykrzykiwane dzielnie przez
sepleniącego z przepicia chłopa.
Krzyknąć w nie - nie krzyknę.
Ale zajrzę głęboko i sprawnym
paznokciem zdrapię woskowinę
złudzeń i obłudy.
A potem w nie wrzasnę.
I kiedy będzie już całkiem głuche
w końcu powiem mojej rzeczywistości
to, co o niej sądzą wszyscy, ale
nikt nie ma dość odwagi.
Ty stara torbo, pełna woskowiny,
przebita ludzkim zębem i pomarszczona.
Daj mi tylko trochę wolności,
a odgryzę cię do samej czaszki
i wypluję na biurko bogom,
którzy cię stworzyli taką nieporadną.
I głuchą.


POŻARCI KRÓLOWIE
Łap orła srebrnego;
tego, który tak wysoko wzlatuje
ponad twoje ramię wyciągnięte.
Nie da się skubnąć tak łatwo, oj nie.
To może spróbuj tego złotego?
Albo schyl się po któregoś z królów.
Oni uciekają wolniej, chciwość ludzi nosi
ich tu i tam; zmięci władcy.
Bolesław Chrobry? Nie. Za niski.
A może Władysław Jagiełło?
Wciąż za mało?
No to zostaje ci Zygmunt.
Stary, ale jary, jak to mówią.
Ciągle potrafi podniecić
kilka panienek stojących na szosie
w za krótkich spódniczkach.

Łap go, przemyka obok ciebie!
Wyciągnij ramię, rozruszaj trochę nogi!
I już go masz; widzisz jakie łatwe?
Teraz kolejnego, zbieraj pełne garści!
Łap i cap, za pazuchę!
Łap i cap, za pazuchę...
Już się nie mieści?
Nic nie szkodzi, masz jeszcze
naturalną kieszeń, swoją własną.
Tak, o żołądku myślę.
A udław się nimi, stary capie.
Tylko jedno ci w głowie.
I żeby to był jeszcze seks!

Pieniądze już przejęły nad tobą władzę.
Upadek człowieka rozumnego,
rozumu pozbawionego.
Brawo, osiągnąłeś swoje.
Kolejny awans, jesteś bogaty.
A Jagiełło dławi cię w gardle,
trochę zbyt suchy, jakby był z papieru.


PO PRAWDZIE
Artysta
Zwykły człowiek z ciężarem
talentu na plecach.
Przygniatany czasem do
posadzki ciut za okrutnie
własną niepohamowaną weną.

Artysta
Pijący tanie wino,
przyklejający etykietkę
do ściany obok płótna.
Malujący szybko, gwałtownie,
targany namiętnościami
i niezrozumiałym szałem.

Artysta
Wariat i geniusz jednocześnie.
Zrozumiały tylko sam dla siebie.
Wyśmiewany, choć niesłusznie.
Podziwiany, ale tylko z daleka.
Tajemniczy, zastanawiający.
Samotny i nieszczęśliwy.

Artysta
Będący niczym feniks
ognisty, pełen pasji.
Spalający się w płomieniu weny,
kończący jako kupka popiołu.
Nowo narodzony pisklak
w przerażająco prostym świecie.

CYKUTA
Związek ze sztuką
to toksyczna miłość
Wena zwija się pod skórą
w spazmach namiętności
niczym wąż o łuskach
z czystej bieli kartki
Dłonie drżą w amoku
kiedy dotykasz nimi
pędzla, ołówka, pudła z farbami

I kochasz to wszystko
Falowanie kartki pod dłonią
Skrzypienie ołówka
pracującego bez chwili wytchnienia
byleby tylko twoje marzenia spełnić
I jak najdokładniej oddać to
co twoja wyobraźnia sobie umyśliła
na spółkę z szaloną zielenią natchnienia

Gdyby tylko nie kochanie tak nie bolało
można by jakoś zaradzić, zerwać, odejść
Lecz cóż poradzić, że to cały ty
podwaliny twojego świata
fundamenty twojej egzystencji?
Że tak naprawdę i ostatecznie
żyjesz tylko dla tych chwil
kiedy możesz chwycić ołówek
I zwijać się w spazmach
razem z weną, bosko natchniony?

Związek ze sztuką
to toksyczna miłość
Lecz trudniej żyje się bez niej
Zakopanym w stosie czystych kartek
Z pędzlem w skostniałej dłoni
Bez ruchu, bez natchnienia, bez oddechu

Tego typu dzieła... pasują idealnie. Pozwól że napiszę ci coś na PW a ty to przemyśl ok?

Podobają mi się. Chociaż wolę wiersze regularne to te i tak wyszły Ci naprawdę dobrze.

Szałas: już biegnę czytać^^' I dziękuję:*

Osek: ja nienawidzę wszelkich ram i gorsetów^^" Więc piszę je tak, jak to czuję, a nie tak, jak powinno. To jest chyba jedyna rzecz, przy której mój grammar nazi instynkt zasypia i pozwala mi łagodnie przejść w stan przed i po-wenia xD

No ja właśnie preferuję poezję typu Mickiewicz(który jak dla mnie jest jej królem). Ale Tobie wyszło, przypomina mi teksty, które przerabialiśmy na języku polskim z czasów powojennych, tylko nie pamiętam autorów. Ale mniej więcej tak, bo trzeba było dość dosłownie je czytać.

Może trochę Różewicza ci przypomina?^^" Mi czasem tak. Ta agresja, ordynarność... ^^"
Ja nie trawię Mickiewicza xD Ale za to, o dziwo, kocham Leopolda Staffa@.@

Ehh.. niestety nic w tym z tetmajera... tak czy siak

Aha... Kiedy widzisz rzecz, której po prostu nie da się skomentować.

Wielka z jej strony pomoc. Będę teraz lepszym człowiekiem... ale nadal zabije wszystkich ludzi jakom żem złym ci ja! MUAHAHA!

Darc: rozumiem, że ci się nie podobały?XD Bo taki komentarz wstawiłeś, że zmieszałeś patykiem czystą taflę moich odczuć.

Nie, że nie spodobały, po prostu są dla mnie niespójne... przez co nijakie. Nic w nich nie widzę... (Ale nie przejmuj się, w Mickiewiczu, hmmm, i tych wszystkich innych też nic nie widzę)

Może więc po prostu poezja nie jest twoim konikiem?^^

konikiem na pewno nie, ale chyba nie musi być, żebym ją czytał? poczytałem wielu poetów, a tylko tetmajer przedstawia jakąś wartość po prostu

Znam ludzi, którzy lubią Tetmajera. Przeważnie wtedy uważają, że inni poeci są do kitu i nie wnoszą żadnych wartości w ich życie. Co w nim jest takiego? Ja go zupełnie nie czuję xD Chyba stoimy na dwóch przeciwnych biegunach. Mimo to dziękuję iż poświęciłeś chwilę na przeczytanie moich wierszy. Nawet jeśli nie wniosły nic w twoje życie^^'