Aidan

Swoisty wybuch Takamy skwitował lekkim wzruszeniem ramion a potem zaśmiał się słysząc, niewątpliwie mające negatywny wydźwięk, określenie jego osoby, zaraz jednak ponownie rozejrzał się w koło, nie chcąc by coś ich zaskoczyło, natomiast do szamanki mówi - Wiem, wiem, krew w Tobie gorąca ale takie już życie że czasem trzeba powściągnąć zapalczywość gdy przyświeca jakiś wyższy cel... - po czym jeszcze raz wybuchnął śmiechem sam sobie dziwiąc się, że ma okazje kogoś umoralniać... On? Dobre sobie... - A co do wozu - podejmuje znów rozmowę z Takamą - skoro już tyle dni nią podróżowaliśmy, i inni też tak czynią, nie widzę powodu żeby teraz wóz miał się zakopać w piasku... A specjalistą od podróży jest tu raczej Thorvald bo to on z tym kramem po świecie podróżuje, czyż nie? - po uśmiecha się zawadiacko.

Takama

"To opanowanie" Mruczała w myślach. "Ten spokój i pewność swego. Grr... czemu to musi być tak pociągające! Nie znoszę tego człeczyny... jest... jest zbyt... Uuuuh."
Najchętniej by teraz zawyła z frustracji ale zamiast tego odwróciła niechętnie głowę w stronę Thorvalda i wyczekiwała opinii "specjalisty".

Krrish
Wyszczerzył zębiska w szerokim uśmiechu słysząc dialog człowieka z Takamą. W pewnym momencie nawet lekko zachichotał.
- Ja tam się na wozach nie znam, lecz wiem jak to jest jeździć przez pustynię. Potrzeba odrobinę doświadczenia, by nie zapaść się w wydmy. Aczkolwiek i tak jestem dalej za tym, by pójść drogą. Będzie szybciej, a przynajmniej nie pokażemy, że się tych małych zielonych pluskw boimy. Myślę, że Takama, jak się bardzo postara, poradzi sobie, by dyplomatycznie wyjść stamtąd bez bitki. - spojrzał na nią znacząco.

-Punkt dla ciebie. - Neru odepchnął się lekkim ruchem od drzewa, o które chwilę wcześniej coraz leniwiej się opierał, po czym przeszedł parę kroków - Być może okazanie zielonym strachu to zły pomysł. Nie zaatakują nas skoro wszyscy jesteśmy uzbrojeni, bo wiedzą że poniosą dotkliwe straty. A jeśli dumnym krokiem wejdziemy między nich może nie będą pluć nam w twarz.
Spojrzał w głąb lasu, w stronę gdzie rzekomo miał być obóz.
-Ale unoszenie się dumą to też zły pomysł.

Takama

Na słowa kota odwróciła się do niego z szczerym i szerokim uśmiechem. Chciała nawet rzucić mu się na szyję i wyściskać go... ale ograniczyła swoje niepohamowane emocję do lekkiego podskoku na dwóch nóżkach i cichego klaśnięcia w dłonie.
- Postaram się, postaram! Możecie mi zaufać! - Była uradowana. Kot zawsze miał odpowiednie argumenty by ją poprzeć.

Thorvald Egilsson Bergbrann

Czekał spokojnie aż kompani się wypowiedzą. Czas spędzony pod komendą samego Trondssona Hurda nauczył go, że lepiej jak drużyna się nagada, ale robi co ma do roboty, niż dusi w sobie słowa i warzy żółć potajemnie.

- Plażą jadąc wóz nie zakopie się jadąc przy linii wody albo linii drzew. Pierwsza czyni san widocznymi z daleka, druga utrudnia ewentualną ucieczkę. Opcja nie tragiczna, ale skoro są lepsze to sięgnijmy po nie. Jazda na przełaj przez nieznany las jest najgorszym pomysłem. Teren nam obcy, każdy cal może nieść zagrożenie, nie kierowałbym się tam inaczej niż w obliczu bezpośredniego zagrożenia. Wioska wszakże zamieszkana, ale to stanowi dla nas nadzieję. Wszakże skoro tam się trzymają to muszą mieć strażników utrzymujących bestie na odległość. Jeżeli nie wydamy im się agresywni powinni nas przepuścić. Musimy zachować spokój aby ich nie prowokować, ale mieć broń na podorędziu, w widocznym miejscu, aby gospodarze wiedzieli, że gotowi jesteśmy się bronić w razie jakiej utarczki. Wszakże nie tylko tu, ale wszędy czasy ciężkie i niepewne, człowiek z bronią na szlak wyrusza a karawany tyleż zbrojnych co stajennych mają, jak nie po dwakroć. Ahh... W moich stronach na znak pokojowych zamiarów zbrojny oddział niesie przed sobą białą tarczę, żałuję, że takiej nie mam przy sobie, wszak znak to powszechny, może i by zrozumieli...

Spojrzał się na całą kompanię, wszystkich razem i każdego z osobna, westchnął głęboko jakby w przypływie wspomnień i ruszył wolno wozem naprzód.

- Dobrze, skośmy uradzili, a uradzili dość jednogłośnie to ruszajmy! Nie możemy wyglądać na zmęczonych ani zrezygnowanych, nie możemy okazywać słabości. Jeżeli damy to po sobie poznać to możliwe, że wbijemy sobie tym gwóźdź do trumny. Nie okazujcie zwątpienia! Pewny siebie przeciwnik wzbudza respekt. No, w drogę!

Miał nadzieję, że przemowa ta choć krótka trafi do serc towarzyszy.

Krrish
Ruszył za wozem ochraniając tyły. Miał jednak cały czas oko na nowego towarzysza podróży. Nie ufał mu mimo wszystko. Wydawał mu się zbyt dziwny i mało prawdopodobny, by mógł być tak szczery za jakiego chciał uchodzić.

Aidan

Skłonił głową na znak, że przyjmuje co zostało powiedziane po czym mówi do szamanki - Takamo, skoro, jak mówisz winnaś mieć poważanie u mieszkańców tej wioski, zechcesz zając miejsce na przedzie? Może będziesz mogła się z nimi dogadać czy coś... - zawiesił głos czekając na reakcję orczycy. Do Krrisha skinął głową widząc, że podejmuje się osłony tułów pochodu a następnie powili ruszył naprzód, idąc dalej przed wozem choć nieco bliżej niż wcześniej sądząc, że nie będzie dobrym pomysłem rozciągać się idąc przez miejsce gdzie mogą być powitani nieżyczliwie... Idzie dalej z łukiem w dłoni i strzałą nałożoną na cięciwę uważnie rozglądając się wkoło.

Tak więc ruszyli zgodnie ścieżką. Na przedzie Takama i Neru, na tyłach Thorvald z wozem, Ephia, Aidan i Krrish, w środku reszta. Po krótkiej chwili doszli do sprytnie ukrytych namiotów otoczonych palisadą. Przerwy w ogrodzeniu strzegło dwóch stosunkowo wysokich goblińskich strażników. Wyglądali na zaprawionych w boju, mieli przy sobie rozliczny oręż do różnych zadań i opancerzeni byli w zbroje lamelkowe. Wewnątrz obozu ciągle wybuchały krzyki pełne wulgaryzmów i obelg. Strażnicy jednak stali niewzruszeni. Profesjonaliści jak na gobliny. Jeden z nich wyszedł naprzód.
-Czego chcecie. - w jego tonie nie było pytania. To brzmiało raczej jak groźba.
Neru lekko wystąpił podnosząc palec w górę, jednak w mgnieniu oka cofnął się i znacząco spojrzał na Takamę.

Takama

"Phi..." Pomysłała. "Kradziona zbroja ma na mnie wrażenie zrobić? Wyrostki na nic innego się nie nadały wiec ich tu postawili jako straszaki na wróble."
Odwzajemniła spojrzenie i kiwnęła głową. Następnie zakasłała wykonując znaczący krok do przodu. Poprawiła swoje odzienie strzepując zeń kurzawę leśnego gościńca by wyglądać donioślej i następnie przemówiła... znaczy nabrała głęboko powietrza i po chwili wydała dźwięki mowy.
- Gobliny z leśnej osady! Nazywają mnie Takama Wilcze Oko, szamanka kręgu ognia z wioski orków daleko stąd. - Zrobiła przerwę by przyjrzeć się swoim oponentom. Jak na gobliny całkiem do rzeczy... pewnie to przez wzrost to złudzenie bo paszcze mieli jak to gobliny. Nie przeciągając dłużej...
- Nie życzymy wam złego ani krzywdy nie wyrządzimy choć jest to w naszej mocy... - Przezorne spojrzenie i znów. - ... pragniemy tylko przejść przez ten kłującolistny las najszybszą z dróg. A jak wiecie... TA przez waszą osadę właśnie taka jest. - Znów nabrała powietrza by z majestatem zakończyć.
- Mając na względzie wolę przodków która wiedzie mnie, a tym samym towarzyszy moich, sięgniecie po rozum do głowy małe pokurcze i nas puścicie jako przyjaznych wam... - Chwila ciszy musiała minąć zanim zorientowała się jakiego określenia użyła. Milczała jednak prezentując swą orczą pozycję i kobiece wdzięki szamanki.

Krrish
Przyjrzał się uważnie strażnikom a następnie zaczął rozglądać po drzewach oraz w zaroślach, czy aby nie otaczają ich jacyś zwiadowcy czy temu podobne zielone ludki. Zachichotał po cichu na słowa "małe pokurcze" lecz zaraz się opanował. Starał się opanować i zebrać w sobie trochę mocy, aby w razie czego móc w miarę szybko zasypać ich tym czym umiał.

-Wypierdalać. Nim wyjmę ostrze.
Słowa strażnika echem odbiły się w głowach podróżników. Więc okazało się, że zgodnie z przewidywaniami nie byli mile widziani.
Jeden z goblinów stojących i kłócących się o coś z innymi w środku obozu, na małej polance pomiędzy namiotami, nagle ucichł, odwrócił głowę w stronę przybyszy i natychmiast podbiegł do nich. Miał krótko ścięte, czarne włosy, ciemne oczy i zadarty nos. Jego ubiór wyglądał na bogatszy niż innych, był luźny, przeważał w nim karmazynowy kolor i miał nawet kilka złotych zdobień. Ponadto powieszona na nim była nadzwyczajna ilość czaszek, w tym i ludzkich.
-A więc to wy jesteście tymi, którzy ściągnęli tu smoka, tak?! - mówił bardzo szybko i piskliwie. Słuchanie jego głosu było tak nieprzyjemne, że prawie bolesne. Pobrzmiewał w nim pewien nerwowy sarkazm - To powinniście mieć ze sobą też pewnego krasnoluda, no nie?! DUMATHAR ŻELAZNA SZCZĘKA, NIE POMYLIŁEM SIĘ?! Dumny morderca naszych współbraci! Karzeł, - na dźwięk tego słowa płynącego z ust goblina Krrish parsknął ponurym śmiechem, lecz szybko opanował się i odzyskał powagę - który zabił naszego wodza! Szlachetnego bohatera naszego ludu, wielkiego i czcigodnego Tohtiana!
-Przestań! - krzyknął na niego zachrypianym głosem jakiś sędziwy zielonoskóry - To nie wasza wioska! Brudy swego szczepu wylewajcie poza naszymi granicami!
-Ah, tak... - goblin w drogich szatach drżał ze wściekłości - A zapomniałeś, że my wszyscy jesteśmy tu bezprawnie?! Że to teren tyrańskiego imperium Fintrasunu?! Że nasz lud powinien trzymać się razem, by przetrwać i pokonać wroga? Musisz nagle wychodzić mi ze słowami, że to nie mój teren? Odpowiedz! ODPOWIEDZ TY STARY ŚMIECIU!
W tym momencie nie wytrzymał drugi ze strażników, który dotychczas trzymał się raczej z tyłu. Bez żadnego słowa uprzedzenia uderzył pięścią goblina-przybysza prosto w twarz.
-Jak śmiesz zwracać się tak do szamana!
Zdobione czaszkami czerwone szaty na niezbyt pokaźnym ciałku goblina wzbiły sporo kurzu padając na ziemię po ciosie dużego. Łowca głów jednak szybko podniósł się i chwycił za krótki miecz przewieszony powyżej pasa przez plecy. Dotychczas nie był widoczny, skrywał się bowiem za szerokimi połami szat. Lewą ręką masował zaś policzek. Strażnik stał niewzruszony, patrzył tylko z pogardą.
Wokół zebrał się już mały tłum mieszkańców obozu, a także paru goblinów odzianych podobnie do tego nerwusa.
-Przestańcie, proszę. - odezwał się szaman, wychodząc o krok do przodu - Nie czas na rękoczyny, masz rację, drogi mścicielu... Hehe, drogi to dobre słowo, pewnie bierzesz sporo złota za swoje krwawe usługi... Cóż, nie czas teraz byśmy walczyli między sobą. Mamy bowiem gości. - spojrzał przenikliwie najpierw na Takamę, potem na resztę podróżników - Przywitajmy się może?

Takama

- Ach! Szamanie! - Jęknęła z zachwytu - Budzisz szacunek wśród swych ludzi. - Ukłoniła się goblinowi lekko. - To niespotykane w moich stronach by goblin budził szacunek kogokolwiek. Musisz być naprawdę wielkim szamanem. Składam ci pochwałę. Ja i moi towarzysze chcemy tylko przejechać przez waszą wioskę. Nic wielkiego o wielki szamanie. - Była szczerze pod wrażeniem. Potęgowało to zdziwienie. Ten szaman musi być silny.

Thorvald Egilsson Bergbrann

Oparł ręce o kolana i czekał na dalszy przebieg wydarzeń. Z uwagą przyglądał się zachowaniu łowcy głów i szamana.

Krrish
Po zduszeniu ponurego śmiechu uzyskał całkowitą powagę. Podobało mu się to, co ten szaman gadał. A tego drugiego najchętniej w tej chwili puściłby z dymem. I zrobiłby to, gdyby tylko miał na podorędziu jakiś dalekosiężny ognisty czar. Jednak nie udzywał się nic, tylko obserwował wysuwając ze swojego arsenału wesoły uśmiech.

Aidan

Gdy zaczęły się przepychanki słowne i pierwsze rękoczyny Aidan rozglądał się uważnie dookoła, temu zamieszaniu poświęcając minimum uwagi. Nie był pewien czego się spodziewać po zielonoskórych... Obawiał się, że Takama jako ich dyplomata... Cóż, to mogła być dla szamanki zbyt ciężka próba.
Gdy rwetes ustał stojąc gdzie stał powiedział tylko - Jak widać nie ma z nami żadnego krasnoluda... A o smoku wiemy tyle, że przyleciał nie wiadomo skąd a odleciał gdzieś tam - ruchem podbródka wskazał kierunek - Z jego pojawieniem się nie mamy nic wspólnego - ostrożnymi ruchami dalej taksował otoczenie w oczekiwaniu na jakieś zagrożenie.

Szaman uśmiechnął się szeroko na dźwięk słów Takamy.
-Nie mamy w tej chwili niestety żadnego powodu, by wam wierzyć, przybysze. Sprawa krasnoluda, o którego chodzi naszym gościom, łowcom głów... Sprawa smoka... Wejdźcie, rozgośćcie się w naszym obozie. Postaram się o jakiś napar z ziół dla was, by rozluźnić atmosferę. Nie musicie się bać, nie jesteśmy z tych, co wbijają noże w plecy. - szaman uciął sobie mały monolog. Wciąż szczerze się uśmiechał, jego twarz była stara i na swój sposób wiarygodna, budziła sympatię.
"Łowca głów" w tym czasie uspokoił się nieznacznie i wycofał wraz z towarzyszami, by zniknąć w tłumie i oddalić się gdzieś. Również strażnicy odzyskali spokój i wrócili na pozycje. Neru wyszedł przed Takamę, na jego widok wśród goblinów zapanowało niewielkie poruszenie. Dopiero teraz dla wszystkich z kompanii było widoczne, że ma on także szary, futrzasty ogon. Szaman znów wypowiedział się:
-A więc wracasz, człeku neko? Znasz może bliżej swoich towarzyszy? Może twoja wcześniejsza wizyta była tylko zwiadem, by utorować drogę im?
Dziwny długouch cierpliwie, z szacunkiem czekał aż szaman skończy mówić. Dopiero wtedy odezwał się:
-Nie. Dopiero teraz, gdy ledwie wyszedłem stąd, spotkałem ich. Powiedziałem, co wiedziałem i postanowiłem, że pójdę razem z nimi, by zobaczyć, jak sprawy się potoczą. Dlatego teraz chciałbym wszystkich przeprosić, za to jak wyszło. Mam nadzieję, że nie dojdzie już do rękoczynów.
-Dobrze, wierzę ci. Udowodniłeś swą wartość i uczciwość, neko. Zapraszam was, wszystkich. Jest wiele rzeczy, które trzeba wyjaśnić, choć dopiero co poznaliśmy się.
Tłum zielonoskórych lekko rozproszył się i rozstąpił.


Dla Takamy:

Takama

- Neru? - Dziwiła się lecz mniej niż się mogło wydawać.
- Coś czułam że mi tu nie pasuje. Mieszaniec Neko. Dużo w tobie z człowieka o "Tajemniczy Nieznajomy". - Minęła go patrząc nań spod byka z wyrazem twarzy mówiącym "Nie znam cię. Odejdź". Poszła za szamanem. Znając zwyczaje starszych możliwe że zaproponuje coś mocnego do tych ziół. A co jak co ale ona właśnie potrzebuję znieczulenia po dzisiejszym poranku.
- A więc Wielki Szamanie - podjęła się rozmowy - Jak długo żyjecie już w tych lasach? Czy Gobliny mają zwyczaj często do was witać z różnych stron naszego świata? - Starała się kroczyć blisko goblina ale nie wyprzedzając go ani nie idąc z nim ramię w ramię. To by był brak szacunku.

Neru był zażenowany słowami Takamy. Zatrzymał się na chwilę i opuścił mimowolnie dolną wargę i tępo patrzył na orczycę, najwyraźniej zastanawiając się o co jej chodziło.
Tymczasem słońce leniwie dochodziło do zenitu.
Szaman wzniósł palec w geście, który najwyraźniej miał uciszyć kobietę. Po chwili flegmatycznego chodu doszedł do miejsca przy namiocie, gdzie na ziemi położone było kilka sporych poduszek. Usiadł na jednej z nich i gestem wskazał, by uczynić to samo.
-Najpierw musimy omówić pełne rzeczy, które nie cierpią zwłoki. Potem możemy pozwolić sobie na pogaduchy.

Takama

Złożyła ręce i zgięła się w ukłonie.
- Tak Wielki Szamanie. Jakie sprawy?